Lieve Wendy,
ik schrijf je deze brief om het verhaal over ons te vertellen
zoals ik het zag,
maar nooit kortaf durfde zeggen toen we nog samen waren.
Had ik het toen verteld, was het misschien anders gelopen.
Dan had het misschien niet zo moeten eindigen.
Ik woonde al mijn hele leven in Electric Park Square.
En al mijn hele leven piepte het wiel van de mijnlift.
Wij in Electric Park noemden het het reuzenrad.
Maar nu, terwijl ik dit schrijf, zie ik het plein niet.
En ik hoor het piepen niet.
En het ergste is dat jij niet bij me bent.
Susan, hier heb je voldoende ronde kogels.
Mooi, Steve. - Alsjeblieft.
Freddie, deze zijn voor jou.
Ik heb kogels met holle punt, kaliber .32.
Als kind was ik koppig,
maar voor mijn vader stond het al vast dat ik in de mijn zou gaan werken.
De week verliep altijd hetzelfde.
's Morgens samen naar beneden, hij heetgebakerd zoals gewoonlijk.
En dan weer naar boven, want ik weigerde uit te stappen.
En dan naar Clarabelle, die me elke dag naar huis bracht.
Clarabelle was onze meid.
Ze was ook koppig en verzette zich met hand en tand tegen vaders beslissingen.
Hoe hij zich ook ergerde,
zij zou blijven volhouden dat haar jongen veel te gevoelig was voor de mijn.
En te zwak, met zijn dunne armpjes.
Hij had veel fantasie,
en op een dag zou hij iets bedenken dat de wereld zou redden.
Daar twijfelde zij niet aan.
Zo is het, hij schoot op ondergoed.
Hij dacht dat hij in de roos geschoten had.
Hallo daar...
Dick.
Hoe gaat het? - Mag ik twee donuts, alsjeblieft?
We kochten elke morgen een chocolademuffin bij Salomon's.
'Want die eet je het liefst, Dicky', zei Clarabelle altijd.
Tante Mabels superchocolademuffin. Ik ben er dol op.
En sheriff Krugsby ook. - Bedankt voor de zak, Mr Salomon.
Fijne dag, sheriff. - Jij ook, Clarabelle.
Howard, geef me een zakje voor mijn ochtendlolly's.
Vader gaf na een week eindelijk op. We wonnen en ik ontsnapte aan de mijn.
Maar voor je je afvraagt waarom ik zo doorzeur over Clarabelle:
dat is omdat wij elkaar dankzij haar hebben ontmoet.
Via haar kreeg ik werk bij Salomon's. Dat het minder saai was dan de mijn
of dat ik er de wereld door zou redden, was moeilijk in te zien.
Ik vulde de schappen samen met een vreemde jongen, Stevie.
Hij zei nooit iets en hij werkte ook niet in de mijn.
Hij was te lang, zei hij.
Mr Salomon was de eigenaar. Hij keek altijd erg bezorgd.
Hij was altijd bang voor een roofoverval en had het altijd over bendes,
maar die heb ik nooit gezien.
Ik ben aan het hyperventileren, ik...
Wat is er met hem? - Niks. Let niet op hem.
Wat is er aan de hand? - Geen zorgen, alles is in orde.
Ga naar je kamer en doe je witte overhemd aan. En niet kreuken.
En je stropdas. Je gaat naar de verjaardag van Sebastian.
Sebastians verjaardag? Daar heb ik geen zin in.
Sebastian was een enorm irritante jongen.
Ik snapte niet waarom ik erheen moest. - Sebastian is irritant.
Hij deed altijd zo raar met z'n wenkbrauwen als hij me aankeek.
En je gaat erheen met een mooi cadeau. - Waarom?
Dan ontmoet je nieuwe vrienden. - Die heb ik.
Wie dan?
Kom hier. - Nee, ik ga niet.
Kom op.
Sla je armen om me heen.
Maar tegen Clarabelle kun je niet op. Ik moest iets kopen voor die idioot,
dus ging ik naar de speelgoedwinkel.
Diezelfde dag kreeg Huey zijn loopbeugels.
Hij woonde wat verderop met z'n broer. Hij had praktisch geen benen.
Je hebt ze. - Ja, inderdaad.
Nu wordt Freddie niet meer afgerost omdat zijn broer in een rolstoel zit.
Weet je dat ze 7.000 dollar kosten?
700.
Freddie maakte altijd alles tien keer groter, maar daar wende je aan.
Trouwens, hij werd nog meer afgerost sinds zijn broer met die rare loopbeugels rondliep.
Maar ik moest een cadeautje kopen voor dat rotjoch Sebastian.
Tot later, Dick.
Moet iedereen weten dat ik afgerost werd? - Dat weten ze al.
Niet waar. Niemand weet het.
Je loopt alsof die kruk in je kont zit. - Hou je mond.
Wat wil je?
Iets kopen.
Wat?
Een cadeau.
Voor wie? - Een idioot.
Jongen of meisje? - Jongen.
Ze heette Susan. Ze stonk, net als haar moeders winkel.
Ik kende haar van school en we wisten allebei dat ze alleen maar troep verkocht.
Susan had nooit borsten gekregen, zoals de andere meisjes.
Een neppistool? Dat vinden jongetjes leuk. - Die ligt er al honderd jaar.
Nou en?
Het is best een mooi ding.
Mag ik hem zien?
Zal wel zeker?
Net goed voor Sebastian, zo'n lullig cadeau.
Hij was niet eens nieuw. Hij was verkleurd in de etalage.
Hij zou het een rotcadeau vinden. Ik kon niet wachten om het hem te geven.
Dat is een mooi cadeau voor Sebastian. Hij doet altijd of hij op iets schiet.
Hij zal het prachtig vinden. - Denk je?
Reken maar.
Ik begon me af te vragen of het wel een geschikt cadeau was.
Er waren al te veel wapens in de wereld en bovendien was ik een pacifist.
Het was geen goed idee om een pistool te geven.
Wat moet er dan niet van hem worden? - En hou je stropdas aan, hè.
Dus besloot ik hem een boek te geven: 'The Picture of Dorian Gray.'
Een verkorte versie, want de laatste twintig bladzijden waren er uitgescheurd.
Dat gaf niks, het was goedkoop.
Helaas opende hij het niet eens, dus zag ik ook zijn ontgoocheling niet.
Ik vond het speelgoedpistool maar niks.
Mag ik mijn geld terug?
Wij geven geen geld terug.
Ik wilde het pistool meteen weggooien, maar dat deed ik niet.
Het voelde goed aan in mijn broekzak.
Mijn vader stierf een paar jaar later.
Hij stortte in elkaar in de mijn na een woedeaanval.
Ik vond het niet zo erg, want ik kende hem toch niet echt.
Richard, het spijt me.
Het komt wel goed, wij zullen je wel wat in de gaten houden.
Aangezien mijn moeder al jaren dood was, was ik nu pas echt alleen.
Nu was ik écht een nietsnut, zoals iedereen die niet in de mijn werkte.
Maar dat vond ik niet erg.
Ik bleef in Electric Park met wat mijn vader me achterliet.
Vooral kapotte deuren door al zijn woedeaanvallen.
En Clarabelle ging weg. Ze was nu echt oud.
Tijdens het opruimen vond ik het speelgoedpistool weer.
En dat was het, Wendy. Dat was het begin.
Je zei toch dat je een pacifist was?
Misschien wel, maar dit is maar een oud speelgoedpistool.
Het is geen speelgoed.
Het is een 6.65 mm double-action revolver.
Weet je dat zeker?
Wie is daar?
Hoi, Stevie. Leuk je te zien.
Mag ik binnenkomen? - Natuurlijk.
Mag ik gaan zitten?
Is alles in orde?
Ik wil je iets laten zien.
Dit is een 7.63 mm Broomhandle, model 1896,
van de slag bij El Alamein.
Het was van een tankcommandant uit het Afrikakorps van Rommel.
Maar hij had er geen plezier van.
Bij de geallieerde aanval wilde hij Italiaanse deserteurs gevangen nemen.
Met dit wapen wilde hij een voorbeeld stellen door hun sergeant te fusilleren.
Maar het haperde, het ging niet af.
De tankcommandant werd opgesloten in een kapotte tank, in de zon.
Mijn opa vond het gebakken lijk twee weken later in het stalen omhulsel,
met het onbetrouwbare wapen nog steeds in zijn handen.
Echt waar?
Wat een verhaal, hè? - Ik heb ook nog wat voor jou.
Wat dan?
Voor je pistool. Zelf gemaakt.
Ik vond een oude huls.
Ik dacht dat je misschien je pistool eens wilde proberen. Gewoon voor de lol.
Kom op dan. - Nu?
Ik ben pacifist. Ik wil niemand neerschieten.
Natuurlijk niet.
Deze kant op, naar de oude mijn.
Ik volgde Stevie naar het oude afgesloten gedeelte van de mijn.
Het was er gevaarlijk.
Maar we gingen helemaal naar beneden, naar een oude mijnschacht.
Daar naar beneden? - Ja, naar beneden.
Kan dat wel? - Ja, helemaal veilig.
Ben je hier echt nooit eerder geweest?
Nee, ik hou niet zo van de mijnen.
Jij komt niet vaak buiten, hè?
Nee, doe dat nooit.
Behandel een wapen altijd alsof het geladen is en richt het naar beneden.
Altijd naar beneden richten.
Nu trek ik aan deze hendel en open de kamer.
Dit is de kamer.
Ik pak het patroon en plaats het in de kamer.
In de roos. Met je allereerste schot.
Mij lukt dat niet met Badsteel.
Wat zei je daarnet? - Badsteel.
Zo noem ik hem, Badsteel.
Generaal Patton gaf zijn revolver een naam en ik vond dat wel een leuk idee.
Die van jou is zo klein. Het lijkt wel een damespistool.
Je moet een meisjesnaam verzinnen.
Ik noem haar Wendy.
Perfect.
Opeens was ik iemand met een wapen.
Met een angstaanjagend slecht geweten raakte ik het die avond aan op de tafel.
Wapens hadden de wereld onveilig gemaakt.
Ze waren er voor verachtelijke mensen, maar toch kon ik er geen afstand van doen.
Zelfs niet toen ik nog dacht dat het ongevaarlijk was.
En nu was je van mij.
Want over jou heb ik het, Wendy.
Het was alsof jij, een pistool, mij iets wilde vertellen.
Iets dat ik nog niet begreep.
Eén ding stond vast, Wendy:
Ik had een nieuwe vriend gevonden,
en dat was jij.
Lieve Wendy,
hier is je gevoelige vriend weer, die uit vreugde over onze ontmoeting
ook zijn oude platen weer tevoorschijn heeft gehaald: The Zombies.
Ze kunnen honden op ons afsturen.
We moeten een veilige afstand houden, zodat het projectiel ons niet kan raken.
Gewoon schieten.
Stevie en ik hadden elkaar gevonden in deze duistere geheime passie.
Hij was een technisch genie. En natuurlijk bleven we lezen.
Stevie over de wapens en ik over de theorie van het schieten.
Bijvoorbeeld over waarom een ingangswond niets, en een uitgangswond alles zegt
over een schot, het wapen en wat het kan. Over zijn 'ziel', poëtisch gezegd.
Stevie en ik begonnen eindelijk met elkaar te praten.
...met de juiste snelheid, op deze plek, veroorzaakt onmiddellijke uitschakeling.
Wat een geluk dat ik jou nu had, Wendy. Elk moment van de dag.
We hadden jullie altijd bij ons.
Jij en Badsteel zaten in onze zakken en het voelde gewichtig en geruststellend.
Jullie twee maakten dat wij groeiden. Zelfs Mr Salomon was onder de indruk.
Ik kan er niet meer tegen.
Het is allemaal...
Het loopt helemaal uit de hand met de bendes.
Misschien overdrijf ik. Ik weet het niet.
Wat denk jij, Dick?
Clarabelle had gelijk.
Je bent echt veranderd. Dat merkte ik al.
Je loopt rond vol zelfvertrouwen, je kijkt mensen recht in de ogen.
Dat is mooi, zo krijg je respect. Meer nog dan met een pistool in je hand.
Ik werd assistent-manager met recht op loonsverhoging,
maar het geld was er niet.
Ook Stevie was vooruitgegaan.
Hij regelde een lening en kocht een bestelbus.
Nu had hij zijn eigen bedrijf en kon mensen onder ogen komen.
Gefeliciteerd. - Je hebt hem eindelijk.
En we gingen niet meer opzij als de echte mannen uit de mijn kwamen.
We deden niet voor hen onder, en dat wisten we nu.
Electric Park Square was ook van ons.
Alle gebiedjes die wij als kind een naam hadden gegeven.
De Hellinghoek, het Hutje, de Uithoek, de Oostkant, de Middenpaal,
de Winkelkant, het Moeras, waar het riool altijd overliep,
Pikeiland, zoals wij het noemden, en natuurlijk Salomons Hoek.
Daar hadden we net zoveel recht op. En misschien wel meer.
Geef dat pinnetje even aan.
Eigenlijk zonde dat we er met niemand over praten.
Hoe bedoel je?
Ik vind pacifisten met wapens een prima idee.
Het is eigenlijk onze plicht om er met anderen over te praten.
Met wie dan?
Mensen die het nodig hebben.
We waren sukkels.
Nu niet meer, maar eerst wel.
Klopt. Maar we waren niet de enige sukkels in Electric Park.
Precies. Dat is precies wat ik bedoel.
Heb je hulp nodig? Echt niet?
Wanneer is het? - Om vijf uur vanmiddag, in de oude mijn.
Je komt toch, hè?
Ik moet het eerst vragen. Als het mag, kom ik.
Hier. Deze kant op.
Het was niet eenvoudig om ze uit hun schulp te krijgen,
maar daar waren ze.
Bij de oude mijn was een bijeenkomst van de sukkels van Electric Park.
Fijn dat je kon komen.
Beschouw het als een soort sociaal experiment.
Het zal je helpen te worden wat je echt bent.
En dat is?
Een stuk gelukkiger, denk ik.
Doen jullie mee, of...
Volgens mij is het een goed idee.
Ik bedoel, dat 'pacifikisme'. Het is goed dat we niemand neerschieten.
Je bedoelt 'pacifisme'.
'De Dandies' was de naam die ik verzon.
Dat klonk in ieder geval alvast een beetje vrolijk.
Jongens.
Freddie heeft een opening gevonden. - Een wat?
Een luik. Daardoor kom je denk ik in de mijn.
Kom op. - We komen.
Komen ze?
Het is heel diep. Ik denk dat het naar alle mijnen leidt.
Schiet op.
Het is gigantisch. - Wat is dit eigenlijk voor iets?
Het oude mijngebouw gingen we later 'de Tempel' noemen.
Freddie wist een heleboel verlaten mijnschachten, die niemand anders kende.
Eén daarvan kwam uit in het midden van onze 'woonkamer'.
Het was allemaal erg spannend. - Maak niet zo veel lawaai.
Het is precies 4,5 meter diep. Jullie hadden ongelijk.
Ik kan je laten zakken met het touw. - Waar is hij?
Waar is hij? - Hier. Het zijn heel veel treden.
Voorzichtig. - Ik ben er zo.
Ik tel tot drie. - Staat de flits aan?
Is hij doorgedraaid? - Ja, helemaal.
Iedereen nam iets mee naar de Tempel.
En al gauw kwamen Huey en Susan aan met gevonden wapens.
Ik hoop dat hij het nog doet.
We hebben hier een nieuw type.
Misschien wil jij er eens naar kijken?
Dat is een handkanon, Huey. Mag ik eens kijken?
Volgens mij is dit een kaliber .52,
dus de kogels zijn ongeveer zo groot. Kleine ronde ballen.
Dit heet een voorlader.
Huey had een oud model uitgezocht en niemand kon beweren
dat het niet hip was, of 'dandy', zoals we al gauw zeiden.
Heel erg dandy. - Hip.
Hoe heet hij? Is het een hij of een zij? - Een hij.
Dat dacht ik al.
Ik denk dat hij Lyndon moet heten.
En alles draaide om jou en mij.
Daar was geen twijfel aan, Wendy. En we bleven naar de Zombies luisteren.
Dit is Lee. En dit is Grant.
Mag ik ze even vasthouden?
Susan hield vast aan de Amerikaanse geschiedenis,
want ik had gezegd dat we niet hielden van moderne, ordinaire wapens.
Die waren niet hip en niet dandy.
Ze kwam ook met een mooie revolver voor Freddy, die Emily werd gedoopt.
Nee, dank je.
Weet je het zeker?
Maar hij wilde hem niet, want hij had een mooi pistool gezien in een winkel.
800 dollar, volgens Freddie.
Wat natuurlijk 80 betekende, maar ook zoveel had niemand.
Dat was vervelend voor Emily, maar ze was nu eenmaal geen schoonheid.
En we hielden poëzievoordrachten.
En de Dandies kregen een geheim teken om elkaar mee te begroeten.
Willen jullie het horen?
Lee is koud als ijs, Grant, heet als de hel.
Beide vind ik ze onwijs
en hoop op afloop zonder rel.
Kun je mij zo leren schrijven?
Toen hielden we een inwijdingsfeest,
en dronken port, want dat was de enige dandy drank in Estherslope.
Het was smerig, maar het werd toch een van onze rituelen.
Stevie wilde mij meteen tot leider benoemen,
maar ik drong aan op onze speciale stemming, waarin ieders stem telde:
die van Stevie, Huey, Freddie en Susan,
maar vooral die van jou, Wendy,
van Stevie's Badsteel, Susans Lee en Grant en Huey's Lyndon.
Jij bent erover begonnen. Wie kies je?
Jou.
En Badsteel? - Ook jou.
Drie voor jou. - Jij wordt het zeker, Dick.
Jou. - En Lyndon?
Ik snap het niet. Hij kan niet praten.
Kies gewoon iets. Je verpest alles zo, maar dat geeft niet.
Ook jou. - Weet je dat zeker?
Heel zeker. - Dat zijn dan 80 stemmen.
Gefeliciteerd.
De reglementen. Het belangrijkste voor een Dandy
is nooit opscheppen met zijn partner, ongeacht de provocatie.
We dragen ze als morele steun.
Dat is het allerbelangrijkste.
Dragen mag, ermee zwaaien niet. Dat zou het allerergste zijn.
Niemand twijfelde aan dat ergste.
Waarom onze partners enkel ondergronds konden vuren en niet in daglicht
waardoor ze gewekt zouden worden.
Want eenmaal gewekt kon niets hun drang om te doden tegenhouden.
Dat woord uitspreken was zo verboden, dat we het 'liefhebben' noemden.
En liefhebben mocht echt nooit gebeuren. Want dat zou het einde van alles zijn.
Duidelijk? Mooi.
Ik ben Patrick Besant-Matthews.
Ik ben forensisch patholoog, gespecialiseerd in schotwonden.
Vandaag bespreken we schotwonden en hoe ze voorkomen in het lichaam.
Misschien schoten ze van dichtbij. Zo'n groot gat.
Dat moet wel. Hoe kun je anders zó precies schieten?
Zie je dat? Zie je hoe snel hij daar doorheen glijdt?
Wat nu komt, vind ik het mooiste.
Iemand schiet hem van dichtbij in de borst met een legergeweer.
Zo. Ik voelde niet veel meer dan een klap.
Eerst sneden ze zichzelf en daarna bonden ze hun testikels af.
De pijn maakte hen sterker.
Ze hielden zich schuil in het bos.
Ze renden naar de Amerikanen wanneer de pijn te erg werd en hakten hun hoofd af.
Deze strijders waren praktisch onhoudbaar.
Dat zijn hun testikels, dat de penis en dat de eikel. Susan, ogen dicht.
Als je nog nooit een penis hebt gezien, sorry. Had je je ogen moeten dichtdoen.
Hij is een Vietnamveteraan, dus hij heeft de .45.
Iedereen hield van 'Wapens raden', waarin we wapens aan partners koppelden.
Mis deze keer, Stevie. Kijk maar.
Ziet er goed uit. Hij kiest de legerrevolver.
Een verraderlijk wapen.
Deze, want hij is soldaat. Hij kiest voor de volautomatische.
En deze past als enige in haar handschoenenkastje.
De L1808 Polymer is beter geschikt voor het plichtsgetrouwe type.
Iedereen, behalve Freddie, die alles als een martelaar vanaf de zijlijn onderging,
schoot heel veel en werd steeds beter.
Iedereen droeg een wapen en niemand wist dat.
En we groeien allemaal.
En van jou, Wendy, moest ik uit de heup schieten in de donkere mijnschacht.
Omdat jij het richten verzorgde, ging dat perfect.
Kalm aan, Calamity Jane.
Susan ontdekte ook iets nieuws.
Ze had een nieuwe schiettechniek bedacht, die ze 'indirect' noemde.
Ze richtte op een hard oppervlak, zodat de kogel daar afkaatste
voor hij het doel raakte. Die techniek paste echt bij haar.
Verlegen, maar slim.
Eindelijk, toen iedereen de hoop had opgegeven, stierf haar moeder.
Susan huilde toen ze het vertelde, maar ik troostte haar
door te zeggen dat ze nu de winkel kon opknappen.
Ik prees haar en zei dat zij de meest gegroeide Dandy was.
Rechtuit lopen. - Rechtuit met mijn ogen dicht. Makkie.
Kom binnen.
De deur kan beter dicht.
De stank is weg.
Het ruikt goed.
Kom hier.
Ik kan niet wachten om het te laten zien.
Wat doe je?
Ze zijn gegroeid. Mijn borsten zijn gegroeid.
In de Tempel vertel je altijd
hoe iedereen groeit en steeds beter wordt.
Ik snapte het eerst niet, maar nu, met dit...
Het is alsof lichaam en geest hebben samengewerkt.
Met Lee en Grant bij me voel ik me sterk, ik voel me groeien en dan dit.
Dat was niet wat ik bedoelde met groeien, maar zij was blij, dus waarom niet?
Huey sliep eindelijk met een meisje en hij was niet meer te stoppen.
Hij ging achter alles aan dat bewoog.
Maar Freddie werd nog steeds afgerost op school.
Maar minder vaak en het zou wel ophouden als hij zijn partner kon kopen en dragen.
Misschien kunnen we later afspreken? - Goed.
Dan gaan we uit. Ik zie je na school.
Zag je dat?
Als we er zin in hadden, en dat was vaak, hielden we een parade.
Dan droegen we onze dandy parade-uniformen.
We toonden onze ware aard zonder angst voor de mening van anderen.
Onder alle kleuren zat de ernst van de zaak.
Voor mij althans.
En voor jou, Wendy.
Ik was zo blij dat jij mijn vriendin was.
Mijn vertrouweling.
Het is je gelukt.
Blind geschoten. Ongelooflijk.
Proficiat, Dick - Dank je.
Ik kreeg het grootste eerbetoon dat een Dandy kon krijgen.
Ze feliciteerden me met speciaal 'Brideshead-gestotter'
dat we voor bijzondere gelegenheden hielden.
Wendy dankt jullie ook. Dit was ons samenspel.
Ik had het gevoel dat je het ook alleen had gekund.
Eén ding staat vast:
zonder jou was het niet gelukt.
Maar daar heb je vrienden voor.
Om elkaar aan te vullen.
Wij waren één, Wendy.
Sheriff Krugsby. - Hallo, Richard.
Mag ik binnenkomen? - Natuurlijk.
Onze optocht gisteravond was misschien provocerend. Sorry.
Nee, geen probleem. Je bent een goede jongen, dat weet ik.
Liefhebbers van tante Mabels superchocolademuffins zijn niet slecht.
Luister. Ik heb iemand bij me die met je wil praten.
Hij staat op de gang. Heb je even voor hem?
Natuurlijk.
Kom maar.
Hoe gaat het, Dick? - Wie is dat?
Volgens mij zijn jullie oude vrienden. Dit is Clarabelles kleinzoon.
Sebastian.
Laten we maar gaan zitten.
Ga maar zitten. - Kom binnen.
Het zit zo. Sebastian... - Wil je daar afblijven?
Ga daar zitten.
Op die andere stoel.
Sebastian heeft zichzelf in de nesten gewerkt.
Je begrijpt wat ik bedoel, nietwaar?
Ik heb iemand neergeknald. Het was niet echt mijn schuld...
We begrijpen het. Dat volstaat.
Hij heeft het gedaan. En nu is hij voorwaardelijk vrij.
Hij heeft iemand van zijn leeftijd nodig die een positieve invloed op hem heeft.
We zoeken een soort reclasseringsambtenaar
zodat hij van de wapens afblijft.
En hij wil dat jij dat wordt.
En ik vind dat prima, want je bent een goede jongen.
Ik kan geen reclasseringsambtenaar zijn. - Dat is het niet. Er is geen papierwerk.
Ik bedoel dat je hem in de gaten kunt houden.
We moeten allemaal op elkaar passen hier in Estherslope.
En Sebastian is een stomme idioot geweest.
Jullie waren vrienden en nu volgt hij dat reclasseringstraject.
Volgens hem ben jij een moreel... - Een moreel voorbeeld.
Al toen ik heel klein was.
Maar wat als ik hem niet in toom kan houden? Als het uit de hand loopt?
Het loopt niet uit de hand. Ik ben gehoorzaam. Ik heb je boek gelezen.
Het gaat nu al mis. - Hou je bek.
Eén kik van jou en hij zit weer in de bak. Dat kan ik doen.
En hij doet precies wat ik zeg?
Natuurlijk. Waarom wil ik anders een reclasseringsambtenaar?
Om uit de gevangenis te blijven?
Vertrouw maar op de kleine man.
Ik snap niet wat hij bedoelt. Maar we hebben een afspraak, oké?
Kom op.
Dat hebben we mooi opgelost.
Je bent een goede jongen.
Krugsby's plan was dat Sebastian één keer per week bij me langskwam,
zodat ik hem in de gaten kon houden.
Ik besloot hem te vertrouwen en hem te redden.
Vanwege Clarabelle, Krugsby,
of mijn vertrouwen in de kleine man, ik weet het niet.
Misschien om te bewijzen dat ik een Dandy kon maken van zo iemand.
Een pacifist maken van een moordenaar.
Je bent er. Kom binnen.
Ze wachten op je in de bibliotheek. - De bibliotheek?
Hou je niet van lezen? - Ik had ooit een boek.
Maar de laatste pagina's ontbraken. - Het is daar beneden.
Ze zitten in de schermscène.
Schermscène?
Prima. Ik denk dat het eerste deel iets meer...
Willen jullie het eerste gedeelte nog eens doen?
En één... Dat is beter.
Mag ik even?
Hallo, Sebastian. Welkom in de Tempel.
Ik zit midden in een repetitie, maar het is geen probleem.
Ik zal je voorstellen aan de anderen.
Dit is Stevie Dandelion. Ga je gang. Hij is bezig met munitie.
Dit pistool heet Badsteel.
Het heeft een nogal duister verleden.
Het ging niet af op een behoorlijk stom moment.
Alleen maar omdat het nooit eerder goed onderhouden werd.
Is er iets?
Je draagt een tulband.
En? - Niks.
Kom, we gaan naar de anderen.
Hou je taai, Sebastian. - Jij ook.
Freddie, vertel Sebastian eens over de truc die Moro-krijgers toepassen.
Ze bonden hun testikels af voor ze ten strijde trokken.
Door de pijn waren ze niet te stoppen, door bijna geen enkel wapen.
Ze streden voor 1.000 procent.
Behoorlijk percentage, hè? - Het waren taaie rakkers.
Ga zitten.
Ik kom mezelf melden.
Hier ben ik.
Je reclasseringsambtenaar heeft je momenteel niks te zeggen.
Zoals gewoonlijk vraag ik je of je van vuurwapens bent afgebleven.
Jazeker. - Mooi. Wapens zijn slecht.
Ja, ze zijn slecht. - Wat vind je ervan?
Jullie zijn knettergek.
Zo kun je het zien, maar wij brengen graag onze tijd zo door.
Ik heb je hier laten komen om te vragen of je wilt meedoen.
Of ik met jullie wil meedoen?
- Dat zeg ik.
Even denken...
Echt niet. - Ook niet als je een wapen krijgt?
Maar jij moet ervoor zorgen dat ik er vanaf blijf.
Als je een goede Dandy wordt dan krijg je het pistool dat je wilt,
zonder dat je gepakt wordt.
Maar het is alleen voor hier. En we doen het op onze manier.
Kom hier elke week en als we vinden dat je er klaar voor bent,
en je gaat goed om met vuurwapens, dan krijg je het.
Iemand neerschieten is niet goed?
Weten hoe het moet en het dan níét doen,
is wat ons sterker en beter maakt.
Mag ik nu gaan? - Natuurlijk.
Deze afspraak verliep bevredigend en dat zal ik Krugsby ook vertellen.
Zie ik je nu elke dinsdag? - Prima.
Mag ik die eens zien?
Klein maar geen zwakkeling.
Een lekker stuk.
Maar ze is gevaarlijker dan ze eruitziet.
Wordt ze niet moe van al dit gedoe?
Of van jou?
Volgens mij verwen je haar teveel. Tot dinsdag.
Ik bleef daar even staan, niet in staat iets te zeggen.
Dat zelfvertrouwen waarmee hij je vasthield, ik zag dat je ervan genoot.
Lekker stuk.
Ik besloot dat jij nooit meer in zijn hand zou liggen.
Hij was lomp en leek totaal niet op ons verfijnde ideaalbeeld van een Dandy.
'Als ik een Dandy was geweest, dan was ik nu dood', zei hij.
Dus hij zou dood zijn geweest en niet degene die hij neerschoot.
Als hij zijn pistool niet had getrokken.
Hij was de hele nacht wakker, geen wonder dat hij moe is.
Hij is echt schattig. - Schattig?
Schattig?
Hoe bedoel je dat? - Nogal knap.
Hij is stoer en sexy.
Knap... Ik zag nooit goed of een man knap was of niet.
Ik kon zien dat hij sterk was.
En bruin.
Ik begon me af te vragen of jij er net zo over dacht als Susan.
Dat jullie hadden geflirt.
Jij en Sebastian.
Je valt op een bepaald type, dat zie ik. Je houdt van jongens met een grote pik.
En hij heeft een grote, hoorde ik.
Jij moet je mond wassen met zeep.
De kerstman is vroeg in Estherslope.
Maak open, het is voor jou. Niet verlegen zijn.
Een kerstcadeautje voor jou.
Kijk maar snel. Eén ervan moet het zijn.
Kijk maar. Dit lag in de etalage. Eén ervan moet het zijn.
Alsjeblieft. Ik ben een aardige vent.
Dit is het liefste wat iemand kan doen.
Ik wil niets meer horen over dat pistool in de stad. Is dat hem?
Hij was heel goedkoop.
De 7.65 mm Model 1900 Automatic.
Ik kon het niet meer aanzien dat Freddie zo vaak met een blauw oog liep.
Nu is hij een Dandy en die worden niet afgerost op school. Toch, Dicky?
Ja, dat zal best. - Volgens jou wel, dus.
Het is zo verschrikkelijk lief. Het zijn er zo veel.
Niet te geloven. - Zo ben ik.
Neem jij, Freddie Dandelion, dit vuurwapen met respect en ere,
tot de dood jullie scheidt?
Ja.
Voer het ritueel uit.
Met deze wapens als getuigen
verbind ik u, Freddie Dandelion, in de echt
met dit vuurwapen.
Gefeliciteerd, Freddie.
En...?
Woman. Ze heet Woman.
Lieve Wendy,
Sebastian had zijn populariteit vergroot en was een held.
Tijdens de ceremonie van Freddie en Woman kon ik er niet meer tegen.
Ik moest hem bestrijden, maar op een dandy manier.
Sebastian was nog niet eerder op de schietbaan geweest.
Hij had ons nog nooit zien schieten. Hij had mij nog nooit zien schieten.
Dat was de perfecte dandy manier om hem te tonen wie de baas was.
Alles wat ik moest doen was in positie gaan staan,
jou pakken uit de wachtzone voor partners voor de blauw fluwelen schietbaan
en indruk maken met één of twee nonchalante schoten uit de heup.
En Sebastian zou paf staan.
Sebastian, wat doe je?
Je raakt nooit het wapen van een andere Dandy aan. Dat is regel nummer één.
Sorry, baas. - Waarom ga je niet gewoon weg?
We willen je hier niet. Je verpest alles, voor iedereen.
Hij kan wel mikken. - Dat kan me niet schelen.
Susan, geef me een sjaal.
Dick, dit is geen goed idee.
Het is niet aardig tegenover Wendy.
Kon ik je horen, Wendy?
Misschien voelde ik echt een hapering in onze verbinding.
Maar nu is het tijd.
Het is jij, Wendy, en ik.
Welkom terug, Dick. Hoe gaat het?
Ik werk aan een idee dat Badsteel op het lijf geschreven is.
Ik kwam terug om je te vragen een reparatie te doen.
De korrel. - Moet hij worden afgesteld?
Maar je gebruikt de korrel niet. Je schiet uit de heup.
Daarom moet je hem ook weghalen. - Weghalen?
Ik begrijp het niet. Dat is een zeer drastische ingreep.
De korrel is een wezenlijk deel van de persoonlijkheid. Dat heb je zelf gezegd.
Ik wil hem al heel lang kwijt.
Als je de korrel niet gebruikt, wat maakt het je dan uit?
Omdat anderen het kunnen gebruiken?
Wat bedoel je? Dit heeft niks met Sebastian te maken.
Ik zei niks over Sebastian. - Nee, maar doe je het of niet?
Wendy is mijn pistool.
Ik ruilde je in voor Emily.
Ik zat drie dagen in de bibliotheek en deed alsof ik studeerde
in mijn boek over uitgangswonden. En niet één Dandy kwam me troosten.
Totdat er wel iemand kwam.
En hoe gek het ook klinkt,
het was Sebastian.
Kom toch naar beneden.
We maken ons zorgen om je.
Ik heb je nooit gemogen, Sebastian.
Wat heb jij dat ik niet heb?
Het verschil tussen ons
is dat jij niet zo goed kunt omgaan met vrouwen.
Of kleine damesrevolvers, in dit geval.
Mijn ervaring is dat vrouwen houden van woorden, maar ze snel vergeten.
Ze willen actie. - Typisch iets voor jou om dat te zeggen.
Dat pacifistische gedoe is heel kunstig, maar ook heel gemakkelijk, hè?
Zo zie ik het niet. En de anderen ook niet.
Ik denk ook niet dat je het zo ziet.
Maar je kunt ook zeggen: 'Ik ben bang, ik draag een wapen.'
Ik ben niet bang, dat heb ik nooit gezegd. - Dat ben je echt wel.
En ik ook. En iedereen in de wereld.
De rest beneden is ook bang.
Clarabelle is ook bang.
Clarabelle, jouw oma?
Ze is opeens heel oud geworden. Haar geheugen laat haar in de steek.
Ze durft niet eens meer naar buiten.
De laatste jaren ging ze maar één dag per jaar naar buiten.
Eén dag. Cynthia's verjaardag.
Maar dit jaar durft ze niet.
Ze denkt dat bendes haar gaan vermoorden,
haar koffie zullen stelen, haar zullen beroven.
Het zijn natuurlijk waanideeën. Ze is de kluts kwijt.
Lieve Wendy, een plan kwam in mij op.
Een plan om te bewijzen dat de Dandies niet alleen praatjes hebben.
Bewijs. Voor hen én voor jou, Wendy.
We gaan een oefening houden.
Een belangrijke oefening.
Sebastian vertelde me dat er een oude vrouw op het plein woont.
Ze wil haar nichtje bezoeken, maar durft niet.
Wij gaan onszelf tonen
dat de kracht van de Dandies bestaat,
en volledig intact is.
Door onze aanwezigheid zal de oude dame, die overigens Sebastians oma is...
Is dat zo?
Ze zal het plein durven oversteken.
Onze kracht zal op haar overgaan.
En na deze oefening zullen we er nog veel meer in geloven.
Bovendien is het een goede daad.
Je oma?
Die dame met die grote handtas? - Inderdaad, een gigantische tas.
Wat vreselijk, als je niet eens meer naar buiten durft.
Gaan onze partners mee?
Ze gaan mee als morele steun. Zeker weten.
Hoe pakken we het aan?
Ik heb een paar ideeën, als jullie...
Dit is mijn appartement. Ertegenover is Susans winkel.
De nieuwe mijn en hier de oude.
Jullie weten dat Clarabelle hier woont.
We leiden haar door het Moeras, Oostkant, Hellinghoek, het Hutje naar Cynthia,
hier op de eerste verdieping. Freddie en Woman staan op de Hellinghoek
om Clarabelle goed te ontvangen.
Susans Lee en Grant kunnen op wacht staan bij het Hutje.
Huey en Lyndon zorgen voor vrede en stabiliteit aan de Oostkant.
Stevie en Badsteel dekken de lange hoeken richting de nieuwe mijn.
Kom bij het raam om te kijken.
Sebastian, jij en ik gaan samen naar Clarabelle.
Huey, jij gaat naar zone 6, tegenover het moeras.
Stevie, jij neemt zone 8.
En ze keken naar Electric Park, dat ze zo goed kenden
en zagen het in een nieuw licht. Het was weer hun plein.
En het maakte ons nog meer Dandies, en we voelden ons één.
Dat is het plan tot nu toe. Mee eens?
Cynthia had koffie en taart klaarstaan voor Clarabelles jaarlijkse visite.
De Dandies stonden klaar om de veiligheid van Sebastians oma te garanderen
tijdens haar korte wandeling. Er was geen reden voor bezorgdheid.
Het was een heel gewone dag.
We staan klaar beneden. Iedereen staat in positie.
Hallo, Clarabelle. - Ken je Dick nog?
Ken je me nog? Dicky? - Ik weet helemaal niks meer.
Ze is vreselijk bang. - We moeten gaan.
Heb je haar koffie? Het is trouwens prachtig weer.
Het komt goed. Geen zorgen, er gebeurt niks.
Vergeet de sleutels niet.
Kom maar, oma. We gaan.
Pas op.
Mijn tas. - Niemand pakt je tas.
Kijk, daar is Cynthia.
Ik heb mijn tas...
Mevrouw.
Ik zal u helpen.
Laat me met rust.
Hou haar tegen.
Lieve Wendy, dit was helemaal klote.
Ik weet dat Clarabelle geen Dandy was
en ze was duidelijk ook geen pacifist,
maar dit was niet bepaald wat ik voor ogen had.
Dit is een vergissing, Krugsby. Het is gewoon een misverstand.
Clarabelle, waarom schiet je mensen neer?
Ik heb hem.
Iedereen in orde?
Ik heb met Krugsby gepraat en het is geregeld.
Als hij Clarabelle krijgt, gaan wij vrijuit. En we mogen onze wapens houden.
De kust is vrij.
Freddie was laat, want hij had in het geheim met Krugsby gesproken.
Hij en Krugsby hadden besloten de zaak op te lossen voor het uit de hand liep.
Krugsby zou Clarabelle bij ons ophalen om haar in een tehuis te stoppen, of zo.
Met ons zou niets gebeuren.
Ik was een goede jongen, had Krugsby gezegd.
Nou, Richard.
We zitten behoorlijk in de puree, hè?
Maar maak je geen zorgen, het is geregeld. Ik zal ervoor zorgen.
Je moet me alleen de oude vrouw geven.
Ik ken je, Richard.
Je bent een goede knul. Zoveel verschillen wij niet.
Op jongens als jij is dit land gebouwd. Zo denk ik erover.
Clarabelle, het spijt me echt, maar het kan niet anders, vrees ik.
Ik wil je bedanken.
Bedankt dat we onze wapens mogen houden.
Ze betekenen veel voor ons.
Velen zouden er geen belang aan hechten,
maar ik zie dat jij ook een heel speciaal wapen hebt, hè?
Nietwaar?
Inderdaad. Een 08 Polymer.
Vertrouw nooit iemand met een L1808 Polymer.
Hij blijft tot mijn laatste adem bij me.
Zo ben ik.
Dat is een verraderlijk pistool.
En ik vind het prima. Ik zou zelfs graag met jullie meedoen.
Kom op, we gaan.
Hergroeperen.
Pak ze.
Naar binnen. - Gaat het?
Licht uit.
Waarom zijn ze hier, Dick?
We hadden het gehaald, maar dat vonden ze niet zo leuk.
Ze vernielen de hele Tempel.
De volgende ochtend waren we er nog steeds.
Ik liet Stevie naar het luik sluipen, om te zien of jij er nog was.
Maar je was natuurlijk weg.
Nu zat je in de zak van één of andere stomme smeris.
Ik had je niet kunnen beschermen, maar dat was vast geen verrassing.
Hier vastzitten is belachelijk.
Mijn leven doorbrengen in de mijn is net wat ik niet wilde.
Dit is echt een rotsituatie.
Hier wordt niemand beter van.
Luister.
Ik denk dat iedereen moet doen wat hij wil doen.
Maar ik wíl die koffie afleveren.
Wat ben je van plan?
Wat elke fatsoenlijke, Amerikaanse jongen zou moeten doen.
Ik geef Clarabelle een hand en breng haar naar haar nicht.
En hen in actie laten komen?
Of onze partners afgeven aan de autoriteiten
en de Dandies opheffen.
Ik hoor niet bij jullie en dat weten jullie.
Jullie zijn gek en het wordt jullie dood.
Maar ik zal jullie steunen,
als ik maar geen kogels hoef te vangen en me moet opofferen voor een vage zaak.
De rest zwichtte voor deze loyale logica.
Ze waren bang, dat was duidelijk.
Maar ze hun angst konden overwinnen
door te doen zoals de stam waar Freddie het altijd over had.
Degene die zich klaarmaakte voor de strijd door zichzelf te snijden.
En hun angst om geraakt te worden, verdween.
Ze gingen zelf over die grens heen.
We gaan allemaal naar boven. - We kunnen niet langs daar.
Dus, lieve Wendy.
Rond deze tijd vorig jaar vond ik jou in de speelgoedwinkel.
En nu is het tijd om afscheid te nemen.
Ik mis je. En wat nu gaat komen,
had eigenlijk moeten gebeuren met jou aan mijn zijde.
Maar zo is het nu eenmaal.
En hoe graag we het ook zouden willen,
niet alles kan dandy zijn.
Voor eeuwig de jouwe, Dick Dandelion.
Nog een klein PS, Wendy.
Ik ga nu naar buiten en ik ben bang voor de kogels.
Dat is ironisch.
Want als ze van jou kwamen, had ik ze dankbaar ontvangen.
Ik heb altijd gedroomd dat mijn fatale uitgangswond
gemaakt zou worden door jou.
De wond die mij een sterk gevoel zou geven.
Ik ben bang voor de andere kogels.
Maar niet voor die van jou, Wendy.
En nu...
is de tijd van liefhebben aangebroken.
Dick? Je zei dat we het zelf mochten beslissen.
Ik wil als eerste gaan. - We kunnen beter bij elkaar blijven.
Dat was eigenlijk het plan.
Ik wil geen sukkel meer zijn.
Goed. Huey en Lyndon gaan eerst.
Naar zone 9. Wij volgen ze.
We gaan.
Je kunt met versterkingen komen, maar die zijn niet nodig.
Ik breng die kwajongens tot bezinning binnen drie seconden, let maar eens op.
Natuurlijk.
Marshal Walker is onderweg.
Dé marshal Walker?
Rustig, jongens.
Rustig, jongens. Rustig.
Hallo, allemaal.
Ik wil even zeggen dat we geen problemen willen.
We willen op niemand schieten, dus dwing ons er niet toe.
We gaan koffie bezorgen en onze wapens thuisbrengen.
Niet schieten.
Wat ben je aan het doen, knul? Daag je ons uit?
Ik ben dat schietgrage gedoe méér dan zat.
Laat dat zielige pistool nu meteen vallen.
Mooi is dat.
Marshal, we hebben een probleem. - Aan de kant.
Rustig maar, jongens. Ik regel het wel.
Knul,
ik geef je één goede raad.
Luister! Laat dat zielige pistool nu meteen vallen.
Ontwaak, Lyndon.
Agent neergeschoten, vrees ik.
Voorwaarts. Freddie, jij neemt zone 4.
Susan, volg mij. De rest blijft bij Stevie.
Ik kom eraan, Krugsby.
Clarabelle is in haar been geraakt.
Ik kan lopen.
Kijk, ik kan lopen.
Kun je iets zien?
Hergroeperen.
Het reuzenrad is gestopt.
Er zit een sluipschutter.
120 meter, matige noordwestelijke wind.
Verdomme. Stevie, we moeten hier weg.
Ik neem een 7.63 mm, verzwaard. Afbuiging naar beneden is 90 cm.
Klaar? Spannen.
Ik tel tot drie.
Ontwaak, Badsteel.
Heb je hem? Stevie, heb je hem?
Ze zitten daar in de hoek.
We moeten aan deze kant blijven. - Daar aan de Winkelkant ook.
We moeten naar de Hellinghoek. Laag blijven, kom mee.
Freddie, kom hier. - Blijf laag.
We moeten dekking zoeken achter het Hutje.
Pas op voor sluipschutters. - Iedereen klaar?
Ik tel tot drie.
Eén, twee, drie.
We zijn nog steeds gedekt.
Susan, ze zitten in je winkel.
Ze hebben je raam kapotgemaakt.
En het was net zo mooi geworden. Pak ze, Susan.
Blijf laag. - Pak ze, Susan.
Ontwaak, Lee. Ontwaak, Grant.
Ze heeft er twee te pakken. - Pas op.
Steve, blijf laag. - Ontwaak, Badsteel.
Wat is er gebeurd?
Stevie is uitgeschakeld. We gaan naar positie 3, achter het Hutje.
Mijn been. - Is ze in orde?
Iedereen in orde?
Dick, wat gebeurt er?
Kun je ze zien?
Het zit nogal strak daar.
Wat is er? Ben je geraakt?
Het is mijn beurt. - Is het zover?
Hij is uitgeschakeld.
Hij is in orde.
We moeten nu oversteken.
Verdachte niet in zicht.
Ik zie alleen maar een koffiekan.
Ik ga ervandoor.
Lieve Wendy,
ik heb altijd gedroomd dat mijn fatale uitgangswond
gemaakt zou worden door jou. Mijn verlosser.
Compleet gestoord...
...pacifikisme...
Ik ben Patrick Besant-Matthews. Ik ben forensisch patholoog,
gespecialiseerd in schotwonden.
Dat is een mooi pistool voor Sebastian.
Wendy...
Vertaald door SNERT